S\u0105 takie lata, kiedy kino po prostu \u201egra\u201d \u2014 premiery przesuwaj\u0105 si\u0119 po afiszach, widzowie przychodz\u0105 i wychodz\u0105, a \u015bwiat toczy si\u0119 dalej. I s\u0105 te\u017c takie momenty rzadsze, kiedy filmy zaczynaj\u0105 m\u00f3wi\u0107 pe\u0142niejszym g\u0142osem. Rok 2026 zapowiada si\u0119 w\u0142a\u015bnie jako ten drugi przypadek: sezon, w kt\u00f3rym kino zn\u00f3w pr\u00f3buje nazwa\u0107 to, co wymyka si\u0119 codziennemu j\u0119zykowi \u2014 l\u0119k, strat\u0119, pragnienie sensu, g\u0142\u00f3d mitu.<\/p>\n\n\n\n
Uderza przede wszystkim ton nadchodz\u0105cych premier. Wielu tw\u00f3rc\u00f3w rezygnuje z ironii i dystansu, wracaj\u0105c do opowie\u015bci powa\u017cnych, g\u0119stych, cz\u0119sto bolesnych. W \u201eHamnecie\u201d Chloe Zhao nie interesuje historia literatury, lecz cisza po tragedii \u2014 \u017ca\u0142oba, kt\u00f3ra nie potrzebuje wielkich s\u0142\u00f3w. Kamera zatrzymuje si\u0119 na detalach, krajobrazach, spojrzeniach. To kino, kt\u00f3re oddycha wolno i zaprasza widza do kontemplacji, nie do szybkiej konsumpcji.<\/p>\n\n\n\n
Inny rodzaj skupienia proponuj\u0105 filmy dotykaj\u0105ce wsp\u00f3\u0142czesnych traum politycznych. \u201eG\u0142os Hind Rajab\u201d Kaouther Ben Hani nie jest rekonstrukcj\u0105 ani metafor\u0105, lecz zapisem bezpo\u015bredniego do\u015bwiadczenia przemocy. Wykorzystanie autentycznego nagrania g\u0142osu dziecka sprawia, \u017ce granica mi\u0119dzy filmem a \u015bwiadectwem w\u0142a\u015bciwie znika. To jedno z tych dzie\u0142, kt\u00f3re nie pozwalaj\u0105 na komfortowe ogl\u0105danie \u2014 i w\u0142a\u015bnie w tym tkwi ich si\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Europejskie kino autorskie pozostaje wierne pytaniom o moralno\u015b\u0107 i odpowiedzialno\u015b\u0107. Paolo Sorrentino w \u201eLa grazia\u201d konfrontuje w\u0142adz\u0119 z empati\u0105, religi\u0119 z prawem, prywatne sumienie z publiczn\u0105 decyzj\u0105. Jego bohater nie jest herosem ani cynikiem, lecz cz\u0142owiekiem uwi\u0119zionym mi\u0119dzy sprzecznymi racjami. Joachim Trier w \u201eWarto\u015bci sentymentalnej\u201d kieruje kamer\u0119 ku artystom, pokazuj\u0105c, \u017ce tw\u00f3rczo\u015b\u0107 bywa nie tylko spe\u0142nieniem, lecz tak\u017ce \u017ar\u00f3d\u0142em samotno\u015bci i utraty.<\/p>\n\n\n\n
Rok 2026 to r\u00f3wnie\u017c powr\u00f3t kina politycznego w formie bardziej refleksyjnej ni\u017c publicystycznej. \u201eMag z Kremla\u201d Oliviera Assayasa zagl\u0105da do momentu narodzin wsp\u00f3\u0142czesnej rosyjskiej w\u0142adzy, skupiaj\u0105c si\u0119 na mechanizmach uwodzenia ide\u0105 wp\u0142ywu. To opowie\u015b\u0107 o ambicji, kt\u00f3ra z czasem zaczyna zast\u0119powa\u0107 warto\u015bci, i o tym, jak \u0142atwo estetyka mo\u017ce sta\u0107 si\u0119 narz\u0119dziem manipulacji.<\/p>\n\n\n\n
R\u00f3wnolegle kino popularne odzyskuje mit. Christopher Nolan si\u0119ga po \u201eOdysej\u0119\u201d, traktuj\u0105c j\u0105 nie tylko jako epick\u0105 podr\u00f3\u017c, lecz tak\u017ce jako histori\u0119 o to\u017csamo\u015bci i powrocie. Denis Villeneuve w trzeciej cz\u0119\u015bci \u201eDiuny\u201d kontynuuje filozoficzn\u0105 refleksj\u0119 nad w\u0142adz\u0105 i mesjanizmem, udowadniaj\u0105c, \u017ce widowisko nie musi oznacza\u0107 rezygnacji z intelektualnej ambicji. To superprodukcje, kt\u00f3re chc\u0105 by\u0107 czym\u015b wi\u0119cej ni\u017c tylko spektaklem.<\/p>\n\n\n\n
Na tym tle szczeg\u00f3lnie interesuj\u0105co rysuje si\u0119 kino polskie. \u201eLalka\u201d w re\u017cyserii Macieja Kawalskiego nie zapowiada si\u0119 jako klasyczna adaptacja szkolnej lektury, lecz pr\u00f3ba rozmowy z XIX-wiecznym tekstem z perspektywy wsp\u00f3\u0142czesnej wra\u017cliwo\u015bci. Tw\u00f3rcy deklaruj\u0105 ch\u0119\u0107 stworzenia filmu, kt\u00f3ry przyci\u0105gnie zar\u00f3wno widz\u00f3w wychowanych na klasyce, jak i tych, kt\u00f3rzy szukaj\u0105 w kinie emocji i wizualnej intensywno\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
R\u00f3wnie mocno osadzone w historii s\u0105 inne polskie premiery. \u201eZima pod znakiem Wrony\u201d Kasi Adamik przenosi widza do Warszawy pocz\u0105tku lat 80., ogl\u0105danej oczami zagranicznej bohaterki, stopniowo u\u015bwiadamiaj\u0105cej sobie, \u017ce znalaz\u0142a si\u0119 w samym \u015brodku politycznego dramatu. Piotr Domalewski w filmie o Gra\u017cynie i Jacku Kuroniach proponuje natomiast opowie\u015b\u0107 nie tyle biograficzn\u0105, co intymn\u0105 \u2014 histori\u0119 relacji, kt\u00f3ra musia\u0142a zmierzy\u0107 si\u0119 z bezkompromisowo\u015bci\u0105 idei.<\/p>\n\n\n\n
W\u015br\u00f3d nadchodz\u0105cych premier nie zabraknie tak\u017ce film\u00f3w m\u0142odszych tw\u00f3rc\u00f3w, nagradzanych na festiwalach i eksploruj\u0105cych temat wolno\u015bci \u2014 osobistej, spo\u0142ecznej, cielesnej. To kino cz\u0119sto skromniejsze formalnie, ale odwa\u017cne w stawianiu pyta\u0144 o granice komfortu, bezpiecze\u0144stwa i odpowiedzialno\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
\u0179r\u00f3d\u0142o: PAP<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Mi\u0119dzy klasyk\u0105 a nowymi j\u0119zykami opowiadania, kino 2026 ods\u0142ania swoje najwa\u017cniejsze napi\u0119cia. To zapowied\u017a sezonu, w kt\u00f3rym forma i tre\u015b\u0107 zn\u00f3w id\u0105 ze sob\u0105 w parze.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":3354,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[6],"tags":[],"class_list":["post-3353","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-kronika-kultury"],"blocksy_meta":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.przegladkultury.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3353","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.przegladkultury.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.przegladkultury.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.przegladkultury.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.przegladkultury.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3353"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/www.przegladkultury.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3353\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3359,"href":"https:\/\/www.przegladkultury.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3353\/revisions\/3359"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.przegladkultury.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3354"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.przegladkultury.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3353"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.przegladkultury.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3353"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.przegladkultury.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3353"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}